Wielka wojna z zakonem krzyżackim w latach 1409-1411

„Wielkie dzieła, których naród dokonał w czasach nieraz bardzo zamierzchłych, opromienione legendą trwają w życiu duchowym narodu jako mocne twórcze i drogie są sercu wszystkich jego synów. W dziejach Polski do takich wielkich dni zaliczano od dawna i bezspornie zwycięstwo pod Grunwaldem, odniesione przez połączone, pod dowództwem Władysława Jagiełły, wojska polskie, litewskie, ruskie i zaciężne oddziały czeskie nad siłami krzyżacko-niemieckimi w dniu 15 lipca 1410 roku. Nie chodziło w tym przypadku tylko o triumf orężny. Miewaliśmy wszak niejednokrotnie sukcesy bitewne, które sławę polskiego imienia roznosiły na cały świat ówczesny – dość wspomnieć Kircholm, Chocim czy odsiecz Wiednia – ale przeważnie i na tej sławie się kończyło, a korzyści istotne uzyskiwał kto inny. Zwycięstwo grunwaldzkie dało polityczne wyniki bezpośrednie też nikłe, niewspółmierne do klęski poniesionej przez Krzyżaków, ale w istocie złamało raz na zawsze potęgę i wiarę w tę potęgę zakonu”